Проект белорусских родителей для всех, кому близка проблема аутизма

Присоединяйтесь к нам в
Помощь в поиске: самое популярное на сайте
как научить ребёнка ежедневное расписание издевательства в школе Сенсорная стимуляция Успокаивющие методы стимминг видеоуроки социальная история книга агрессия обучение чтению мультик утежеленное одеяло Имитация сложных движений артикуляционная гимнастика гнев Луна Расслабление игры мультфильм Имитация с предметами фонд «Выход» аутизм поведение Визуальные подсказки клуб тьюторов высокофункциональный аутизм синдром Аспергера сенсорная игра инклюзивный класс эмоции Юлиана Пьянкова поведенческий импульс Сенсорные стратегии инклюзия моббинг друг фильм о детях с аутизмом шизофрения братик логопед самоповреждение дружба школа книги особому ребенку родители уроки доброты лицевая слепота сенсорные ощущения функция поведения эмоциональный интеллект Конвенция о правах инвалидов поведенческий момент аутичный ребёнок PECS самостимуляция игра с аутичным ребёнком Picture Exchange Communication System выгорание от аутизма воспитание первые признаки нейротипики надевать обувь Имитация с использованием крупной моторики особенности поведения агрессивное поведение игра откуда беруться дети с аутизмом одаренность с дисгармоничным типом развития Одежда для уменьшения стресса и поведенческих проблем в школе и дома рассказ о непохожем брате контакт глазами система коммуникации через обмен картинками ребёнок имитация речевые шаблоны диагноз аутизм диагноз ABA обучение «исключительные дети» тьютор
К началу Новости О нас пишут Першы раз у першы клас: рэпартаж з асаблівай лінейкі

Першы раз у першы клас: рэпартаж з асаблівай лінейкі

Першы крок да школьнай дошкі

Першы крок да школьнай дошкі

Коля, Макарый і Ілля — асаблівыя першакласнікі, з імі будуць працаваць дэфектолаг, псіхолаг, а таксама цьютары — спецыялісты, які суправаджаюць вучняў у працэсе навучання як на індывідуальных занятках, так і на агульных з рэгулярным класам уроках.

Падчас святочнай лінейкі разам з дырэктарам школы Андрэем Топаравым хлопцы перарэзалі чырвоную стужачку ля ўваходу ў свой новы рэсурсны клас, дзе ў кожнага вучня ёсць спецыяльна абсталяванае месца для навучання, аформленая сэнсарная зона. Крок за крокам, занятак за заняткам дзеці будуць перамяшчацца ў тую частку класа, дзе знаходзіцца вучэбная дошка. Гэта значыць, ад індывідуальных заняткаў пераходзіць у асяроддзе, блізкае да звычайнага класа. А з часам, упэўненыя бацькі і настаўнікі, пяройдуць у клас да астатніх вучняў. У кагосьці гэта атрымаецца раней, у кагосьці пазней — усё індывідуальна.

Па мерках дактароў, Ілля — цяжкае дзіця: ён не размаўляе. Калі бацькі дзяцей не бяруць ініцыятыву ў свае рукі, такія хлопчыкі аказваюцца ў другім аддзяленні дапаможнай школы або на надомным навучанні. “Інклюзіўная адукацыя дзяцей з аўтызмам у свеце даказала сваю эфектыўнасць, — кажа старшыня савета МДГА “Дзеці. Аўтызм. Бацькі”, мама Іллі Таццяна Якаўлева. — У Беларусі робяцца толькі першыя крокі, і нам будзе лягчэй ісці разам — бацькам і спецыялістам. Мы гатовыя дзяліцца на сайце autismschool.by кожнай маленькай перамогай, каб педагогі і сем’і, якія выхоўваюць дзяцей з аўтызмам, маглі скарыстацца гэтым досведам”.

Першы крок да школьнай дошкі

Крок наперад два назад?

Лінейка 12-гадовага Цімура прайшла ў школе №18. “Навучанне ў спецыяльнай школе гэта для Цімура крок назад”, — лічыць яго мама, якая да апошняга дня шукала навучальную ўстанову для сына. “Калі будзеце пісаць пра першаклашак — ведайце, што старэйшыя дзеці з аўтызмам па-ранейшаму не патрэбныя нашай масавай школе”, — гаворыць Ірына Дзяргач.

Сёлета Цімур паспяхова скончыў пачатковыя класы ў агульнаадукацыйнай мінскай школе №203. Ён вучыўся ў інтэграваным класе па праграме для дзяцей “з цяжкасцямі ў навучанні” — гэта значыць, большасць прадметаў вывучаў у кабінеце настаўніка-дэфектолага, у кампаніі “асаблівых” вучняў Пашкі і Арцёма. У траўні Пашка паспяхова прайшоў медыцынскую камісію, якая дазволіла хлопчыку вучыцца са звычайнымі дзецьмі: хлопчык “перарос” свае цяжкасці. Арцём застаецца ў той жа школе, але будзе займацца па дапаможнай праграме. А вось Цімуру рэкамендавалі працягнуць праграму “з цяжкасцямі ў навучанні”.

“Праблема ў тым, — кажа Ірына, — што на сярэдняй школьнай прыступцы, дзе знаходзіцца Цімур, вучні “з цяжкасцямі” павінныя ісці ў агульным патоку, дадаткова яны маюць толькі 4 гадзіны заняткаў з дэфектолагам на тыдзень. Для Цімура гэта азначае выпасці з працэсу навучання: ён па-ранейшаму дрэнна ўспрымае інфармацыю, адрасаваную адразу ўсім 27 вучням нашага класа. А на надомнае мы не сыдзем. У якасці альтэрнатывы нам прапанавалі перайсці ў спецшколу №18 — для дзяцей з цяжкімі парушэннямі маўлення. Маўляў, праграма “з цяжкасцямі ў навучанні” падобная да праграмы “з цяжкімі парушэннямі маўлення”, затое ў класах спецшколы не больш за 12 вучняў, а настаўнікі маюць досвед працы з асаблівымі дзецьмі. Так, праграма падобная, але не супадае цалкам! Напрыклад, у 18-й школе няма англійскай мовы, якую Цімур вывучаў два гады. Мова, трэба заўважыць, даецца яму лёгка, з аднаго чытання запамінае два дзясяткі словаў. Дырэктар паабяцала ўвесці для нас факультатыў (калі набярэцца хаця б дзесяць ахвоччых з двух класаў паралелі), але, зноў жа, вывучаць мову давядзецца з нуля, і ў атэстат адзнакі за факультатывы не ідуць.

Яшчэ адна праблема: ад Уручча да вуліцы Народнай — каля 13 км. Гэта гадзіна язды толькі ў адзін бок. Шчыра кажучы, мне крыўдна. Любое дзіця з асацыяльнай сям’і, дзе п’юць бацькі, атрымлівае адукацыю ў крокавай даступнасці ад дома. Такое дзіця можа хаміць настаўнікам, гнабіць аднакласнікаў і горда курыць у прыбіральні. Яго палохаюць міліцыяй, але пры гэтым водзяць на стымулявальныя заняткі, прымусова запісваюць у школьныя лагеры і выбіваюць яму пуцёўку ў атрад для “цяжкіх” пры вайсковай частцы. І гэта правільна: у дзіцяці павінен быць шанец жыць інакш, чым яго праграмуюць бацькі. Толькі ў дачыненні да дзіцяці з аўтызмам ўсё дагары нагамі: “месцаў няма” (чаму? Сын не ўчора нарадзіўся, а 12 гадоў назад), “умовы не створаныя” (аналагічнае пытанне), “педагогі не падрыхтаваныя”, “грамадства не гатовае”  (мы сябруем з бацькамі аднакласнікаў сына, і амаль у кожнага з іх ёсць знаёмыя дзеці з асаблівасцямі ў развіцці — выходзіць, яны не грамадства?) і наогул — навошта англійская мова інваліду?

Як навошта? Жыць, працаваць, мець зносіны з сябрамі! Мой Цімур як ніхто іншы быў гатовы да інклюзіўнай адукацыі: пяць гадоў у агульнаадукацыйнай школе плюс у нас ёсць добра падрыхтаваны за лета цьютар. Заставалася толькі знайсці агульнаадукацыйную школу, якая возьме сына і забяспечыць суправаджэнне дэфектолага і псіхолага, але мы пакуль яе не знайшлі.

“Якія ўмовы для мяне не створаныя?” — аднойчы запытаўся сын.

Я не ведала, што яму адказаць”.

Кася Кірпацік
Фота: Зарына Кандрацьева

Источник: http://budzma.by/news/pyershy-raz-u-pyershy-klas-repartazh-z-asablivay-linyeyki.html

Поделитесь в соц. сетях, чтобы и другие родители смогли лучше понять своих детей.